• Jest tylko jeden sposób nauki – poprzez działanie”

      Paulo Coelho, Alchemik


       

      Drodzy Rodzice!

      Zabawa, a także nieświadome ruchy, czynności z dnia codziennego - to nic innego jak wspomaganie oraz integracja ruchów, wpływających na nasze zmysły i ciało. Świadomy ruch ciała ma ogromne znaczenie dla umiejętności całego ciała, mowy oraz prawidłowego funkcjonowania społecznego. Każdy z nas jest inny i należy pamiętać o tym, że niezbędne jest indywidualne podejście dostosowane do potrzeb i możliwości, które jesteśmy w stanie zrealizować, zwiększając w ten sposób szansę na postępy w rozwoju.

      Z niniejszego artykułu dowiedzą się Państwo, jak można w domu pomóc swoim dzieciom w odpowiednim dostarczaniu bodźców poprzez różnego rodzaju zabawy, czynności dnia codziennego itp. Poniżej przedstawione są ćwiczenia do pracy z dziećmi, u których mogą występować pewne trudności, wynikające z zaburzeń integracji sensorycznej. Zachęcamy do ich wykorzystania ze wszystkimi dziećmi, ponieważ stanowią przyjemne sposoby na wspólny, radosny czas.


       

      Jeżeli dziecko:

      • potrzebuje większej ilości ruchu, np. ciągłego wirowania, bujania się, skakania

      • ma problem z utrzymaniem prawidłowej równowagi, szura nogami po podłodze, ma chorobę lokomocyjną, kurczowo trzyma się poręczy podczas wchodzenia i schodzenia, ma lęk przed upadkiem, wysokością,

      warto poświęcić czas na:

      - bujanie się w fotelu na biegunach ustawionym blisko ściany;

      - huśtanie się na różnego rodzaju huśtawkach, hamaku w pozycji siedzącej (zwracając uwagę na to, by stopy dotykały ziemi);

      - zabawy we wchodzenie i schodzenie ze schodów, próba zeskakiwania ze stopnia;

      - chodzenie lub skakanie na trampolinie z poręczą lub słabo nadmuchanym materacu;

      - chodzenie po piasku, kamieniach;

      - chodzenie po linii prostej (np. krawężnik, brzeg dywanu, skakanka);

      - kręcenie się na obrotowym krześle;

      - rzucanie do celu, odbijanie piłki, balonów;

      - aktywności na placu zabaw: huśtanie się na huśtawce, kręcenie na karuzeli, wspinanie po drabinkach, pajączkach, przechodzenie przez mostki;

      - jazdę na rowerze, rolkach, hulajnodze.


       

      Jeżeli dziecko ma problem z:

      • odczuwaniem bólu, dotyku,

      • rozróżnianiem cech trzymanego przedmiotu,

      • tolerowaniem niektórych rodzajów ubrań bądź czynności: mycia głowy, czesania, obcinania paznokci,

      • odróżnieniem ciężaru różnych przedmiotów np. obchodzenie się z piórkiem czy dużą piłką,

      • częstym przewracaniem się, potykaniem,

      • rozróżnianiem części swojego ciała,

      pomocne byłyby wówczas:

      - masowanie ciała różnymi fakturami (gąbką dwustronną, rękami, żelami gruboziarnistymi);

      - lepienie (plastelina, glina, cistolina);

      - zwijanie w koc tak, aby głowa dziecka pozostawała na zewnątrz;

      - upadanie, przewracanie się na miękkie poduchy, materac;

      - zabawa w „Mumię” – zawijanie w bandaż w poszczególnych części ciała dziecka (nadgarstek, łokieć, ramię, udo, kolano, łydka, stopa);

      - pchanie i ciągnięcie różnych przedmiotów, mebli, zabawa w przeciąganie liny;

      - chodzenie po torze przeszkód z poduszek, koców itp.;


       

      Jeżeli dziecko:

      • unika zatłoczonych miejsc,

      • nie lubi przerw w szkole,

      • zatyka uszy przed hałasem,

      • unika mycia uszu,

      • odczuwa lęk przed burzą, silnym deszczem, wiatrem,

      • ma trudności z zasypaniem (lekki sen),

      • ma problem z usłyszeniem danego dźwięku, ostukuje przedmioty, przykłada do ucha wibrujące przedmioty, wydaje głośne dźwięki, zamyka i otwiera drzwi z różną siłą, rzuca przedmiotami

      wówczas należy:

      - uprzedzać dziecko przed pojawieniem się mocnego dźwięku;

      - mówić do dziecka spokojnie, zrównoważonym tonem, niepodniesionym głosem;

      - odpowiednio zaaranżować przestrzeń: łóżko i biurko dziecka powinno znajdować się z dala od okna i drzwi, kuchni i łazienki w celu wyeliminowania słyszanych dźwięków; w pokoju dziecka powinny znajdować się dywany;

      - wykorzystywać wspólny czas na przysłuchiwanie się dźwiękom z ulicy, tłumu, zza okna, włączonym sprzętom domowym (pralka, suszarka, odkurzacz, mikser itp.);

      - bawić się w wydawanie różnych dźwięków adekwatnych do sytuacji, obrazka itp., odgadywać dźwięki, wykorzystywać do zabawy instrumenty, odwzorowywać dźwięki, wystukiwać rytmy itp.


       

      Jeżeli dziecko

      • często mruży oczy w jasnych pomieszczeniach,

      • często pociera oczy,

      • manipuluje przedmiotami bez kontroli wzorku,

      • wolno przepisuje z tablicy,

      • unika zabaw i gier ruchowych,

      • ustawia książki i zeszytu pod różnym kątem.

      należy:

      - dostosować jasność swobodną dla dziecka – w miarę możliwości przyciemniać światło;

      - unikać barw jaskrawych, kolorowych, wybierać o tonacji ciepłej;

      - zastosować zabawy z szybkim mruganiem;

      - śledzić wzorkiem przedmioty w ruchu;

      - w trakcie czytania śledzić tekst z pomocą palca wskazującego, linijki bądź dostępnych w sklepach wskaźników (ewentualnie wykonanych samodzielnie – można do tego użyć drewnianą pałeczkę do sushi i pokolorować jej koniec flamastrem); czytać przy użyciu kolorowych folii nakładanych na kartkę;


       

      - układać różnego rodzaju przedmioty w odpowiednie miejsce;

      - wodzić palcem wskazującym i wzrokiem po śladzie;

      - rysować obiema rękami w powietrzu jednocześnie;

      - starać się różnicować litery, figury, obrazki;

      - „rysować” i odwzorowywać kształty latarką lub laserkiem po ścianie;

      - „rysować” palcami po plecach dziecka, aby odgadywało rysunki;


       

      Powyżej przedstawione ćwiczenia mają na celu kontrolowanie ruchów związanych z różnym położeniem ciała (np.: leżenie, huśtanie się do przodu / na boki, stanie, siedzenie), ale także:

      • odbieranie informacji związanych z grawitacją;

      • podtrzymywanie prawidłowego napięciowego mięśniowego;

      • wyzwalanie odruchów niezbędnych do utrzymania ciała w spoczynku;

      • wyzwalanie odruchów ocznych i koordynacji pracy obu oczu;

      • wzmacnianie poczucia bezpieczeństwa grawitacyjnego (równowagi);

      • rozwijanie mowy;

      • kształtowanie schematu ciała;

      • rozpoznawanie przedmiotów bez udziału wzroku;

      • różnicowanie bodźców dotykowych;

      • rozwijanie słuchu – słyszalności dźwięków oraz umiejętności różnicowania, kojarzenia wzorców (pamięć słuchowa).

      Należy pamiętać, że integracja sensoryczna to wszystko, co nas otacza i każde nieświadome ruchy mają też duży wpływ na rozwój emocjonalny oraz pozwalają na wykonywanie swobodnych, bardziej precyzyjnych ruchów całego ciała, integrując je ze sobą. Układ nerwowy dziecka dojrzewa w różnym tempie. Trzeba dać mu na to czas, a także stwarzać odpowiednie warunki, dostarczając odpowiedniej dawki i rodzaju stymulacji. Ważne, by jednocześnie podążać za potrzebami dziecka, ponieważ ono samo najlepiej czuje, co jest mu potrzebne.


       

      Milena Rojewska

      Magdalena Herda

       


       

      • Szanowni Państwo! 


        Od trzech lat uczniowie i rodzice dzieci oddziałów IV objęci są programem profilaktycznym przeciwdziałania przemocy „STOP”. Co roku szkoli się w tym zakresie również nasza kadra pedagogiczna – nauczyciele, nauczyciele wspomagający, wychowawcy świetlicy i specjaliści. Przeciwdziałanie przemocy rówieśniczej jest jednym z naszych priorytetów, a także trudniejszym aspektem codziennej pracy. Bez Państwa pomocy i współpracy nasze działania nie przynosiłyby większych efektów. Zachęcam do śledzenia oferty naszych zaprzyjaźnionych partnerów, z którymi współpracujemy. Poniżej znajdziecie Państwo informację o bezpłatnej ofercie zajęć dla dzieci i rodziców. 
        Pozdrawiam, 
        Magdalena Herda

        trening pewności.doc

    • COACHING RODZICIELSKI

    • Coaching to proces pomagania drugiej osobie, mający na celu dotarcia do jej szczytowych możliwości. Polega on na rozwijaniu silnych stron tej osoby, pomoc w pokonywaniu wewnętrznego oporu i przekroczeniu własnych ograniczeń (Kilburg,1996).

      Coaching grupowy  polega na pracy coacha z grupą kilku osób na indywidualnych celach członków grupy. Ten rodzaj coachingu jest stosowany w pracy z grupą ludzi o podobnych potrzebach, np. komunikacja, kreatywność i innowacyjność, rozwiązywanie problemów. W tym wypadku rodzice będą pracowali na indywidualnych celach związanych z rodzicielstwem, postawą rodzica, wychowaniem dzieci oraz możliwości wykorzystania zasobów rodzica w projektowaniu dalszej edukacji dziecka (ostatnie klasy szkół podstawowych i gimnazjalnych).

       

      Grupa:

      6 – 8 osób o charakterze zamkniętym.

       

      Terminy:

      09.03.2019r. (sobota) 9.00 – 12.00

      13.04.2019r. (sobota) 9.00 – 12.00

      11.05.2019r. (sobota) 9.00 – 12.00

      15.06.2019r. (sobota) 9.00 – 12.00

       

      Zapisy:

      telefonicznie: przez sekretariat Poradni, tel. 22 610 21 32

       

      Prowadzące:

      Małgorzata Drozd – job – coach, pedagog, mediator i superwizor z doświadczeniem

      Tamara Pocent – coach ICC, pedagog, mediator i superwizor z doświadczeniem

       

       

      ZAPRASZAMY!!!


       

    • Terapia ręki w pigułce

    • Drodzy Rodzice!

             Terapia ręki polega na usprawnianiu precyzyjnych ruchów dłoni i palców mających na celu zaangażowanie całej kończyny górnej do wykonywania różnorodnych zadań. Główną rolą jest poprawa jej funkcjonowania i wykonywania płynnych ruchów, czyli zdolności trzymania przedmiotu (odruch chwytu), zdolności przenoszenia ciężarów (siła ręki) oraz zdolności manipulacyjnych (wykonywania bardziej skomplikowanych czynności, w tym przygotowanie do umiejętności m.in.: rysowania, pisania pod kontrolą wzroku). Z tego tekstu dowiecie się Państwo, jak wspierać prawidłowy rozwój kończyny górnej dziecka domowymi sposobami smiley Propozycje ćwiczeń zebrała dla Państwa pani Milena Rojewska – pedagog specjalny, terapeuta Integracji Sensorycznej.

            Zachęcam do zapoznania się z materiałem i wspólnego ćwiczenia z dzieckiem w domu, życzę jednocześnie dobrej zabawy i radości z rodzinnych chwil.

      Magdalena Herda

      terapia ręki.pdf


       

    • Postaw na jakość komunikacji z dzieckiem

    • Drodzy Rodzice! 

      Każdy z nas zdaje sobie sprawę, jak ważna jest codzienna, pozytywna komunikacja z dzieckiem. W pędzie dnia powszedniego, przytłoczeni obowiązkami, goniącymi terminami, zmęczeniem mamy mało czasu dla siebie, bliskich i naszych dzieci. Warto zatem skupić się na tym, by ilość zamienić na jakość. Większość codziennych dialogów z dziećmi wygląda w ten sposób:
      - Jak w szkole?
      - Dobrze?
      - Odrobiłeś lekcje?
      - Nic nie było zadane. 
      - Nauczyłeś się do sprawdzianu?
      - Tak. 
      I to właściwie koniec. Wymiana zdań, która tak naprawdę niczego nie wnosi dla żadnej ze stron. Proponuję Państwu zmianę sposobu komunikacji. Zadając pytania otwierające, możemy naprawdę czegoś o swoim dziecku się dowiedzieć, lepiej je poznać, zrozumieć, ale też prawdziwie porozmawiać. Spróbujmy – spotykając dziecko popołudniu w domu – zagadnąć naszą pociechę w inny sposób. Na pewno uzyskamy więcej ciekawych informacji, nie pytając schematycznie „Jak w szkole?”. 
      1. Jak ci minął dzień?
      2. Co ciekawego się wydarzyło? 
      3. Co zdarzyło się miłego?
      4. Czego się dziś nauczyłeś?
      5. Która lekcja wydała ci się najciekawsza?
      6. Z kim spędziłeś w szkole najwięcej czasu i co robiliście?
      7. Jak się miewa twój przyjaciel?
      8. Co słychać u …?
      9. Który moment tego dnia był dla ciebie najważniejszy?
      10. Co myślisz o …?
      11. Co zabawnego wydarzyło się na przerwach? 
      12. Czy czułeś się dziś z siebie dumny?
      13. Co ci się udało? 
      Warto też odnieść się do tego, co wydarzyło się u dziecka. Przykładowo, gdy miało publiczne wystąpienie w ramach klasowego projektu, możemy zapytać, jak się czuło, gdy omawiało swą pracę przed wszystkimi albo czyje wystąpienie uważa za najbardziej udane i z jakiego powodu. Możemy porozmawiać o tym, jaki swój cel zrealizowało na treningu, co mu się udało wyćwiczyć na dodatkowej lekcji nauki gry na pianinie lub języka angielskiego. Drodzy Państwo, warto rozmawiać z dziećmi tak, jak sami chcielibyśmy aby z nami rozmawiano. Mam nadzieję, że w powyższych propozycjach znajdziecie Państwo inspirację. Życzę owocnych rozmów, przyjemnych pogawędek, na które w długie, ciemne, jesienne i zimowe wieczory – być może – znajdziemy więcej czasu. Rozmowa jest podstawą budowania silnej i trwałej relacji z drugim człowiekiem. 

      Życzę Państwu odnajdywania przyjemności i jakości w codziennych rozmowach z ludźmi wokół. 
      Rodzicom uczniów z oddziału VIC dziękuję za inspirację do opublikowania tego tekstu. 

      Pozdrawiam serdecznie,

      Magdalena Herda

    • Kontakt

      • Szkoła Podstawowa nr 312 im. Ewy Szelburg - Zarembiny
      • sp312@edu.um.warszawa.pl
      • 022 671-11-66 - SEKRETARIAT 022 613-93-44 - SP 312 UMIŃSKIEGO 11 FAX 022-672-19-50
      • ul. Umińskiego 12, 03-984 Warszawa
      • GODZINY PRACY SEKRETARIATU PRZYJĘCIA INTERESANTÓW: 8.00-10.00 i 12.00-16.00